بیان مسأله اساسی پروژه
در حالی که تحقیقات رفتار سبز بر رهبری (‏به عنوان مثال آلان پوویارت، ۲۰۱۷) ‏و استراتژی‌ها و سیاست‌های مدیریتی مانند مسئولیت اجتماعی شرکت (‏به عنوان مثال لوو، در مطبوعات؛ تیان رابرتسون، در مطبوعات)‏به عنوان سوابق سازمانی رفتار سبز متمرکز شده‌است، تحقیقات اخیر به بررسی نقش سیاست‌های مدیریت منابع انسانی خاص زیست‌محیطی (‏HRM) و شیوه‌های پرورش رفتارهای سبز در میان کارکنان پرداخته‌اند (‏به عنوان مثال دومونت، ۲۰۱۷)‏. شیوه‌های مدیریت منابع انسانی خاص زیست‌محیطی یا سبز، آن‌هایی هستند که برای ایجاد و تقویت ارزش‌ها و رفتارهای طرفدار محیط‌زیست در میان کارکنان طراحی شده‌اند (‏تانگ، چن، جیانگ، پایلی، گوریا، ۲۰۱۸)‏. در پاسخ به این جریان تحقیقاتی در حال ظهور، پژوهش ما به دنبال درک این موضوع است که چگونه شیوه‌های مدیریت منابع انسانی سبز مانند آموزش، توانمندسازی و پاداش برای رفتارهای سبز به عملکرد بازیابی سبز کارکنان اصلی کمک می‌کند، و همچنین یک مکانیزم میانجی گری تعدیل شده‌برای این اثرات را باز می‌کند. بدون شک، تاثیر سازمان های تولیدی بر محیط، تاثیری رو به رشد است و منجر به تقاضا برای توسعه پایدار می شود که نیازهای محیطی، اقتصادی و اجتماعی را برای سازمان ها در پی دارد(دیابات و همکاران، ۲۰۱۳؛ عبداله و همکاران، ۲۰۱۵) و به راستی تمامی سازمان ها به گونه ای متعهد به رعایت توازن در اصول اقتصادی، اجتماعی و محیطی عملکرد خود می باشند. دستیابی به این توازن از سوی شرکت ها و سازمان ها به عنوان فرایند سختی در نظر گرفته شده و در بعضی موارد موجب چالش بحث بر انگیزی برای سازمان ها می شود(جورج و همکاران، ۲۰۱۵). و در درجه اول، تنیدگی پیچیده ای در بکارگیری سیستم مدیریت محیطی موثر در جهت بهبود عملکرد محیطی و اجتماعی وجود دارد. در حالی که این تاثیر بر روی عملکرد اقتصادی توجیه پذیر و مثبت است ( اپستین و بوهواک ، ۲۰۱۴). به همین خاطر برای شرکت ها ضروری است که فرهنگ سازمانی خود را برای بکارگیری و پیاده سازی رفتار سبز در فرایندهای سازمانی به عنوان یک ضرورت اخلاقی به کار گیرند. از طرفی و در راستای اهمیت موضوع عملکرد پایدار، گریزی به مبانی موجود به وضعیت محیط زیست جهان مبین این واقعیت است که در چند دهه اخیر در نتیجه فعالیت های بشر، کره زمین متحمل صدمات جبران قاری شده است. بر اساس گزارش سال ۲۰۱۲ برنامه زیست محیطی سازمان ملل، در قرن بیست و یکم مشکلات زیست محیطی رو به افزایش است. فراتر از فعالیت های انفرادی مسئولانه در قبال محیط زیست، سازمان ها میتوانند نقش چشم گیر تری در افزایش با کاهش چالش های زیست محیطی داشته باشند و نقش پررنگ انسان در سازمان اهمیت قابل توجه به فعالیت های دوستدار محیط زیست در حوزه مدیریت منابع انسانی را متذکر میشود(محمدزاده شورکایی و همکاران، ۱۳۹۵) فعالیت ها و اقدامات مدیریت منابع انسانی در زندگی کاری و شخصی کارکنان، تاثیر بسزایی دارد. کارکنان سازمان ها، قشر کثیری از جمعیت کره خاکی را شامل می شوند و رفتارهای آنها در قبال محیط زیست تاثیر چشمگیری بر پایداری آن دارد. وجود چنین تاثیری، لزوم اقدامی مهم در این مسیر را برای فعالان و پژوهشگران حوزه مدیریت منابع انسانی اجتناب ناپذیر کرده است . با این حال در ایران، تحقیقات مدیریت منابع انسانی در این زمینه نادر است. در صورت بی توجهی منابع انسانی به این حوزه، نمی توان سهم خود را در پایداری زیست محیطی واکاوی کرد و در شرایط زیست محیطی بحرانی ایران، گام های مشخص و تاثیرگذاری برداشت مسائل و موضوعات محیطی پیرامون رشد اقتصاد جهانی ، معیارها و استاندارهای محیطی بین المللی جدیدی را ایجاد کرده است که نیازمند تمرکز و پذیرش استراتژیها و برنامه های محیطی در کسب و کار است. از استراتژی هایی که در چندین سال اخیر توجه بسیاری را به خود جلب کرده است، استاندارهای زیست محیطی و توجه به توسعه پایدار در عرصه جهانی است. عواملی از قبیل تحریم های مشتریان، شرط و شروط های آنها و توجه به سلامت خود و محیط و آینده از این دسته محدودیت ها به شمار می رود (جوادین و همکاران، ۱۳۹۵)